Let it Flow

Kom in beweging – Wees jezelf – Leef

 

Jij bent die lieve vrouw van de overkant van de straat. Elke ochtend laad je de kinderen in de auto, je scheurt vijf voor half negen weg en je komt weer met kinderen volgeladen auto om half zes thuis.
Van buitenaf lijkt alles prima in orde. Lieve kinderen, lieve man, twee auto’s, goede baan.

Maar als ik je vraag hoe het met je gaat geef je niet meteen antwoord. “Goed hoor” komt niet over je lippen.
Je aarzelt, je weegt af wat je moet zeggen.

“Het gaat” pers je met een valse opgewektheid door je lippen heen terwijl je oogcontact vermijdt.

In werkelijkheid gaat het helemaal niet goed met je.

Als je zou durven dan zou je me dit vertellen:

  • Ik weet niet wat er mis is met mij. Ik voel me helemaal leeg.
    Ik heb nul energie.
    Ik ben moe.
    Doodmoe.
    En dat al vroeg in de ochtend.
    De nacht was verschrikkelijk. Als of ik geen oog dicht had gedaan.
    Door almaar malen over de gekste dingen van de dag
    kon ik urenlang niet in slaap vallen. Toen het eenmaal lukte
    werd ik om het uur wakker. Meteen gingen de molentjes in mijn hoofd draaien.
    Bye-bye slaap. Als de wekker gaat wil ik dat de grond onder me open gaat
    en ik met bed en al erin verdwijn.
    Ik ben totaal uitgeput.
    Ik heb de puf niet eens meer om mijn tenen te bewegen, laat staan om op te staan.

 

  • Waar deze uitputting vandaan komt is een raadsel voor me.
    Rondom me zie ik mijn collega’s gewoon gaan met die banaan.
    Ik zet dus mijn kaken op elkaar. Instorten is voor mij geen optie. Dat is gelijk aan falen.
    Mijn moeder zei ook altijd: als het zwaar wordt, niet zeuren.
    Gewoon doorzetten.

 

  • Maar mijn moeder had makkelijk praten. Ze moest niet blijven werken na de komst van haar kinderen.
    Ik voel me in duizenden stukken gescheurd tussen mijn verplichtingen.
    Goede moeder en echtgenote zijn en een succesvolle baan hebben, uitgaan, etentjes, vakanties, spullen, auto’s, kleren…
    Ach, ik word er helemaal gek van.
    Mijn hoofd kan het niet meer bijhouden.
    Er ontglippen mij dingen, ik ben vergeetachtig.
    Een overleg op het werk houd ik niet meer vol.
    Ik kan de details niet onthouden en daar schaam ik me voor.
    Zonder mijn kennis ben ik op het werk niets waard.
    En straks gaat het ook nog opvallen dat ik soms blanco sta.
    Dat ik niet meer weet wat we afgesproken hebben.
    Ik kan onmogelijk alles wat gezegd wordt opschrijven.

 

  • Ik zit er helemaal alleen mee. Ik praat er met niemand over.
    Mensen hebben er toch geen begrip voor.
    Aan wie zal ik dit überhaupt brengen?
    Aan mijn baas? Die heeft alleen oog voor de jaarcijfers.
    Of mijn collega? Over privé dingen praten we niet.
    Ik weet niet eens wat ik moet zeggen.
    Dat ik moe ben?
    Dat mijn hoofd vol zit?
    Dat ik eigenlijk zelf niet eens weet wat met mij aan de hand is?
    Dat ik nergens meer zin in heb en puur op wilskracht aan het draaien ben?
    Heus krijg ik terug dat ik wat rustiger aan moet doen.
    Ja, maar hoe doe ik dat?
    Thuis loopt alles op de millimeter uitgerekend.
    Er kan geen enkele afwijking in ons rooster komen
    anders valt alles in duigen.

 

  • Soms ben ik zo gespannen dat ik het gevoel heb dat ik ga ontploffen.
    Ik begrijp mezelf helemaal niet meer.
    Alles irriteert me uitermate.
    De kinderen die ’s ochtends niet meewerken.
    Mijn man met zijn spottende opmerkingen over mijn woede-uitbarstingen: “het is zeker weer die tijd van de maand”.
    Kort lontje, uitbarsting, boos zijn, uithalen – ik word er zo moe van.
    Ik ken me niet zo.
    Ik baal ervan.
    Achteraf krijg ik er spijt van en een kwellend gevoel:
    ik ben een slechte moeder en een waardeloze echtgenote.

Wat als je nu zo doorgaat?
Wat gebeurt als je nu je hakken niet in het zand zet?
Als je je extreme vermoeidheid blijf negeren?
Wat als jullie broze systeem thuis in elkaar stort en je zonder reserves staat om de gevolgen op te vangen? Wat gebeurt dan met je kinderen?
Wat als de watten in je hoofd alles verduisteren? Hoe voer je dan je werk nog uit?

En als je nu helemaal opbrandt? Hoe ga je dan nog je leven bij elkaar rapen?

 

 

Even voorstellen

Ik ben Tünde. Mezelf overvragen en geleefd worden, ken ik uit eerste hand. Enkele jaren geleden viel ik letterlijk stil, recht in de armen van een flinke burn-out. Daardoor verloor ik niet enkel de verbinding met mezelf, maar ook met de wereld. Het waren zeer moeilijke tijden vol met onbegrip, verwijten, tranen en heel hard werken om de uitweg te vinden en mezelf weer op te bouwen. Tijdens deze donkere tijden, was het voetreflex therapie wat me raakte en met hoop vervulde. Het hielp mij om weer in contact te komen met mezelf en het bracht me ook de diepe wens om zelf voetreflex te gaan doen. Om zelf ook met mensen te gaan werken. Daarom begon ik aan een 3-jarige hbo opleiding bij Total Health Academy en sinds dag een ben ik mijn kennis en ervaring aan het verdiepen en uitbreiden.

 

Meer over mij

 

 

 

Ik help je je leven terug te pakken

 

Mijn cliënten vertellen

“Met veel warmte en veel kennis werd ik liefdevol geholpen door Tünde. De massages zijn geweldig, heerlijk en zacht en zijn helend voor mijn hele lichaam en geest. “

Jorien

“Ik ken Tünde sinds 2013 als integere, sensitieve, bewuste en betrokken vrouw. Zoekend naar haar levensdoel/bijdrage, heeft zij haar passie gevonden in voetreflex therapie. In contact zijn met lichaam en gevoel via voetreflex is wat helemaal bij haar past. Tünde legt haar handen op pijnlijke plekken, voelt wat nodig is en brengt me via haar massage letterlijk en figuurlijk in beweging. Na elke behandeling heb ik nieuwe inzichten, stroomt de energie weer en voel ik me sterker om mijn eigen passie te leven.”
Ans

Begin meteen. Kalmeer je hoofd en ontsla je zenuwen.
Klik op de knop en leer 5 simpele methodes om direct tot rust te komen.

 

 

 

 

Heb je vragen? Ik help je graag. Vul het formulier in voor een GRATIS overleg van 20 minuten!