Onderweg

Toen het duidelijk werd dat ik niet meer nuttig zou zijn op het werk was ik al in mijn 2de jaar van mijn voetreflex opleiding. In het eerste leerjaar was ik na elke les volledig uitgeput en helemaal op. Na de burn-out miste ik nog zo veel energie om normaal te kunnen functioneren! Toch ging ik om de week telkens weer met verdubbelde kracht naar de lessen. Ik heb daar iets heel belangrijks gekregen: eigenlijk alles wat ik miste in mijn leven. Ik was daar met een groep mensen samen die de taal spraken die ik nog ook aan het leren was. Ik leerde daar zacht te zijn voor mezelf en ook vanuit die zachtheid naar anderen te kijken. Ik leerde mezelf te begrijpen en dat ik talenten heb die ik nuttig voor mijn medemens in kan zetten. Dat waren juist talenten waarmee ik op mijn werk niet vooruit kon terwijl ik ze voortdurend toe wilde passen.

What doesn’t kill you makes you stronger

Drie jaar lang heb ik niet alleen de grepen en de voetenkaarten geleerd maar ook ontzettend veel geleerd over de mens. Het levenspad dat we allemaal belopen. De uitdagingen die ons sterker en wijzer maken. En dat het allemaal een doel heeft – een doel om onze missie op deze aarde te verwezenlijken.
Het was rustgevend om er achter te komen dat ik onderweg ben. Ik heb langzamerhand duidelijk gekregen wat ik met mijn bestaan wilde bereiken. Ik wilde zinvol werk doen – ik heb na enige tijd afstand genomen van het ideaal van in dienst zijn van het grote geld. De waarde van mijn werk meet ik eerder met de reactie van de mensen die bij mij in de praktijk stappen maken. Elk individu heeft zijn eigen universum, en daar in het midden staat de mens. De mens die vooruit wil en een vol, betekenisvol leven wil leiden.
Het is nu 5 jaar geleden dat mijn wereldje in elkaar is gestort. Ik verloor alle grip op het normale dagelijkse leven. Ik voelde een enorme druk op mij, die zo verpletterend was dat ik soms niets anders wilde doen dan weggaan, rennen, eindeloos, maakt niet uit waarnaartoe. Ik had soms nog engere gedachten. Toch was er een sterke ondertoon die mij gaande hield.

Aangenaam kennis te maken

Ik ging kennis maken met mezelf. Alle stukken die ik in 40 jaar niet onder ogen kreeg, die ik in 40 jaar tijd als bijkomstigheid met me meedroeg zonder maar een blik op te werpen. Zo een kennismaking is geen prettige rit. Het ging gepaard met heel veel tranen en heel veel voelen. Maar elke traan was de moeite waard. De duisternis ging langzamerhand optrekken en gaf ruimte aan de opkomst van mezelf. Het voelde alsof ik eindelijk gedaald was in mijn lichaam, in mijn bestaan. Er ontstond contact tussen alle onderdelen. Dat is een fantastisch versterkend besef!

bogar

The stars are the limit

Zonder te weten zit in ons de wil om te groeien. Groeien in persoon, niet in vermogens. Groeien in onze wijsheid, waarmee we ons leven en zijn uitdagingen hanteren. Hoe we met onszelf en met anderen omgaan. Deze groei behalen we door doormaken van moeilijke, uitdagende periodes. De uitdrukking ‘gelukkig zijn’ heeft zijn goede reputatie verloren. Gelukkig zijn betekent volgens mij het omarmen van de uitdagingen en ervoor gaan om ons na elke overwinning verder te ontwikkelen. Met kinderlijke nieuwsgierigheid kijkend naar de situatie ontdekken wat ons te wachten staat.

If you always do what you’ve always done, you’ll always get what you’ve always got

Het is zo simpel: doe voortdurend het zelfde en je krijgt voortdurend het zelfde. Hoe frustrerend is deze uitspraak: “heb ik jou niet al 1000 keer gevraagd om …”. Je hebt dus al 1000 keer jouw wens op de zelfde manier gebracht en het heeft geen resultaat: het gewenste gedrag blijft weg. Kan het zijn dat je al lang een andere manier zou mogen bedenken om je behoefte duidelijk te maken? Omdat 999 keer achter elkaar het zelfde te zeggen blijkbaar toch niet toereikend is.

Wees creatief

Het is echt gemakkelijk om creatief te zijn. Maar waarom zal je creatief zijn in het leggen van contacten? Heb je al geprobeerd naar een situatie te kijken vanuit het standpunt van een ander? Vanuit de overtuiging dat er geen kwade bedoeling achter de woorden en daden van iemand zit? Vanuit de nieuwsgierigheid wat de persoon eigenlijk echt wil zeggen? Ik kan je vertellen dat het heel fijn is om dat te doen. Waarom? Als je ruimte geeft aan aandachtig luisteren, vanuit een belangeloze en ordeloze positie dan kan je merken dat de tijd vertraagt, de wereld draait op dat moment veel langzamer. En als de snelheid is gedaald dan begin je heel goed te luisteren met je hele bestaan. Dan heb je puur aandacht voor de ander. Zodoende kan je er achter komen wat er in de situatie echt speelt, wat de ander echt nodig heeft, waar hij tegen loopt en wat jij aan de persoon kan bieden.
Ik nodig je uit om dit te proberen. Het zal jouw relaties aangenaam veranderen.

Zonnevlecht

Voor de duidelijkheid: het is heel menselijk om vermoeid te raken, de mens is tenslotte geen machine. Soms moeten we inzien dat onze rationele wil en het ego ons te ver had gepushed. Eindeloos doorgaan, puur op wilskracht doorzetten omdat het zo hoort, is ten duur slopend.

Ik ken het, ik was een meester in het doorzetten, in het perfect doen en niet stoppen voor het af was. Na 4 jaar anders ervaren heb ik deze kwaliteit nog steeds lichtjes in de achtergrond. In heel diep gewortelde, herkenbare situaties komt het weer tevoorschijn: dan ben ik bijna als een bezetene bezig met mijn taak.

In mijn geval zit het “moeten goed studeren” heel diep geworteld. Zelfs in deze dagen als ik aan een studieopdracht werk of studeer voor een examen komt mijn oude gedrag tevoorschijn. Op dat moment merk ik dat mijn automatische piloot de regie overneemt en ermee wegrent, en ik hobbel en zweef daar zonder contact met mijn echte ik gewoon rond, en overwerk ik mezelf.

De outputkwaliteit is hoog, maar mijn energieniveau is laag. En ik kan niet van de vruchten van mijn werk genieten.

Vriendschap sluiten

Wat mij helpt is om afstand te nemen van de taak. De taak mijn vriend te maken. Het is geen wedstrijd. Ik moet niemand overstijgen (vooral mezelf niet). Ik moet mezelf niet bewijzen en zeker hoef ik geen ander te pleasen.

Als ik de afstand bewaar gaat de tijd langzamer, de vertraging merk ik duidelijk op. Hiermee komt mijn tollende hoofd ook tot rust en er ontstaat ruimte. In deze ruimte is het mogelijk om alles rustig te bekijken, opnemen en te focussen.

Wanneer afstand nemen lukt dan merk ik dat ik de pracht van de materie, waarmee ik bezig ben, ontdek. Als dit gebeurt dan merkt mijn omgeving dat ook. Dan ben ik vol energie, vol enthousiasme, de verhalenverteller in me kan niet stoppen: iedereen moet over mijn ontdekking horen. Iedereen mag met mijn geluk meeliften. Vreugde smaakt nog zoeter als het gedeeld is met anderen.

Ik heb een keuze

Mijn levensvreugdegevoel komt uit een specifieke bron. Het komt uit mijn kern, mijn wezenlijke. Als ik nu erover nadenk wordt het helder: hoe verder ik van mijn innerlijke raak hoe minder happy ik me voel.

Ik weet het nu: veel in mijn hoofd zitten, als maar denken en met angsten bezig zijn kan mij helemaal ontkoppelen van mijn essentie. En dat is aan mij te merken. Dan verander ik. Ik word strak, zakelijk, star, nors, saai, kortom helemaal niet te genieten.

Eerlijk gezegd ben ik liever sparkelend dan onuitstaanbaar.

Maar eerst moest ik deze ontdekking doen, dit verschil voor mezelf duidelijk krijgen. Zo ontdekte ik ook dat de automatisme te bedwingen valt: ik kan iets doen om te zorgen dat ik me beter voel.

Zonnevlecht doodle

Solar plexus

Ik heb ook verschillende middelen om uit patronen te breken. Naast meditatie en ademoefening kan een fantastisch punt op onze voeten, de solar plexus, de zonnevlecht ingezet worden. De zonnevlecht helpt ons om sterk te staan in onze schoenen, laat onze eigenwaarde inzien en voelen, het komt overeen met onze identiteit.

Vanuit je krachtcentrum naar de wereld kijkend merk je op wat belangrijk is en bereik je jouw doelen met behulp van je creativiteit. Creativiteit laat geen krampachtigheid toe – het is in constante beweging, het wervelt en hernieuwt zich voortdurend.
Een massage gericht op de zonnevlecht op de voeten is bewustzijn-versterkend en geruststellend.

Dus wat doe ik in nood? Dan ga ik naar mijn collega voor een zonnevlecht massage. Daarna zie ik de wereld heel anders. Zo een massage geef ik ook heel vaak en iedere keer komt de bevestiging: “ik voelde het in mijn buik, het was heel fijn”.

Ik ben benieuwd: wat helpt jou om uit de gedachtemolen te stappen en weer in de hier en nu te landen? Zet je het in de comments? Het kan mij en anderen inspireren.