Een burn-out die mij wakker schudde

Als slim en gevoelig meisje, met een sterk ontwikkeld gevoel voor het pleasen, ben ik thuis, op school en later op mijn werk uitgegroeid tot hét voorbeeld van de zichzelf aanpassende mens.
Ik was een kei in het denken, analyseren, alles uit de logica en kennis te benaderen.
Ik was gehoorzaam, weet je, een kind tegen wie vaak genoeg gezegd werd: “jij bent al groot en slim, je begrijpt het”. En dat deed ik. Opkijkend tegen gezag als maar beter mijn best doen. Geen vragen stellen, maar haarfijn aanvoelen wat de ander van mij verwachtte.
Op mijn 40ste zat ik in een burn-out.

“Wat is er mis met me? Wat heb ik verkeerd gedaan?” Daar had ik geen antwoord op. Toen ik opbrandde had ik maar een wens: “Ik wil weer normaal zijn.”

De weg uit burn-out was lang, pijnlijk maar 100% het waard. Omdat ik ontdekt heb wie ik achter de laagjes van andermans verwachtingen ben. De enige echte Tünde.
Om daaruit te leren grenzen te stellen.
Nee te verkopen.
Durven anders te zijn.
Het tempo te verlagen.
Mijn lichaam te verzorgen.
De rust en het nietsdoen te waarderen.

Zodat ik 's ochtends met een opgeladen, uitgerust lichaam en hoofd uit bed kan stappen en mijn energie genoeg is voor de hele dag. Ook voor regelmatig bewegen.
Zodat ik zelf kan beslissen wat voor mij goed is ongeacht wat de rest van de wereld daarvan vindt.
Zodat ik een beslissing durf te nemen, zonder bang te zijn dat ik misschien de verkeerde ding doe. Ik weet dat fouten maken OK is, daar leer ik van.
Zodat ik mijn leven kan nemen hoe het is en de lasten van 'als maar moeten' kon loslaten.
Zodat ik een werk kan hebben wat mij oplaadt, inspireert en vult met een goed gevoel: wat ik doe heeft zin.
Zodat ik weet dat ik genoeg ben, goed genoeg.

Gele kaart

Ik beschouw burn-out als een welgemeende waarschuwing. Net als in voetbal, zijn er ook in je leven regels die ervoor zorgen dat het spel leuk blijft. Tot het einde.

Als je niet volgens de regels speelt ben je gevaarlijk bezig. En dat wordt niet getolereerd. Dat heeft gevolgen. Bijvoorbeeld dat je een gele kaart uitgedeeld krijgt.
En dat is ook goed.

Dan weet je dat het menens is. Het is nu echt tijd om weer fairplay te spelen. De keuze is aan jou. Verander je je spelstijl en je mag meespelen. Of ga je zo door en ga je voor de rode kaart? Maar houd het voor je: een rode kaart haalt je uit het spel.

Ik koos toen voor het aanpassen van mijn spelstijl.

Wat maakt Tünde tot Tünde?

What you see is what you get – een eerlijke mens ben ik, bij mij lees je alles gewoon van mijn gezicht af – wat ik denk en wat ik voel. Handig, toch?

Als je mij bij elke inademing een knorrend geluid hoort maken dan heb ik de slappe lach. En ik doe heel graag mijn slappe-lach-act, ter groot genot van mijn gezin. En van mezelf. Omdat als ik zo lach dan voel ik me bruisend en levend. En dat straal ik uit naar iedereen in mijn buurt. En ze kunnen er niet van onderuit. Zo wordt het een grote gezellige boel.

Ik heb een hekel aan regels en formaliteiten. Voor mij is alles in beweging. Dus zo goed als alles is mogelijk. Dat maakt dat ik hetzelfde kan bereiken via verschillende aanpakken. Dat lukt me beter met mijn klanten dan met mijn kinderen, moet ik toegeven, hahaha.

Ik maak de allermooiste kapselcreaties bij mijn dochtertjes. Er is geen vlechtsoort die ik niet kan maken. Regelmatig knip ik de haren van mijn man en mijn zoontje - handig in coronatijden. Oh ja, een unicorn-verjaardagstaart maak ik in een handomdraai. Creatief zijn geeft me energie, vooral als ik met mijn handen bezig kan zijn. Maar ook het bedenken van oplossingen, grenzeloos fantaseren en filosoferen doe ik heel graag.

Tünde

Als ik met je samenwerk...

dan kan je op me rekenen.
Mijn aanraking raakt je diep.
Liefdevol doortastend help ik je je monsters in de ogen te kijken.
Zodat je weer de regie pakt om jouw fijne leven te leven.
En dat je voelt dat je toedoet.
En genoeg bent.