Onderweg

Toen het duidelijk werd dat ik niet meer nuttig zou zijn op het werk was ik al in mijn 2de jaar van mijn voetreflex opleiding. In het eerste leerjaar was ik na elke les volledig uitgeput en helemaal op. Na de burn-out miste ik nog zo veel energie om normaal te kunnen functioneren! Toch ging ik om de week telkens weer met verdubbelde kracht naar de lessen. Ik heb daar iets heel belangrijks gekregen: eigenlijk alles wat ik miste in mijn leven. Ik was daar met een groep mensen samen die de taal spraken die ik nog ook aan het leren was. Ik leerde daar zacht te zijn voor mezelf en ook vanuit die zachtheid naar anderen te kijken. Ik leerde mezelf te begrijpen en dat ik talenten heb die ik nuttig voor mijn medemens in kan zetten. Dat waren juist talenten waarmee ik op mijn werk niet vooruit kon terwijl ik ze voortdurend toe wilde passen.

What doesn’t kill you makes you stronger

Drie jaar lang heb ik niet alleen de grepen en de voetenkaarten geleerd maar ook ontzettend veel geleerd over de mens. Het levenspad dat we allemaal belopen. De uitdagingen die ons sterker en wijzer maken. En dat het allemaal een doel heeft – een doel om onze missie op deze aarde te verwezenlijken.
Het was rustgevend om er achter te komen dat ik onderweg ben. Ik heb langzamerhand duidelijk gekregen wat ik met mijn bestaan wilde bereiken. Ik wilde zinvol werk doen – ik heb na enige tijd afstand genomen van het ideaal van in dienst zijn van het grote geld. De waarde van mijn werk meet ik eerder met de reactie van de mensen die bij mij in de praktijk stappen maken. Elk individu heeft zijn eigen universum, en daar in het midden staat de mens. De mens die vooruit wil en een vol, betekenisvol leven wil leiden.
Het is nu 5 jaar geleden dat mijn wereldje in elkaar is gestort. Ik verloor alle grip op het normale dagelijkse leven. Ik voelde een enorme druk op mij, die zo verpletterend was dat ik soms niets anders wilde doen dan weggaan, rennen, eindeloos, maakt niet uit waarnaartoe. Ik had soms nog engere gedachten. Toch was er een sterke ondertoon die mij gaande hield.

Aangenaam kennis te maken

Ik ging kennis maken met mezelf. Alle stukken die ik in 40 jaar niet onder ogen kreeg, die ik in 40 jaar tijd als bijkomstigheid met me meedroeg zonder maar een blik op te werpen. Zo een kennismaking is geen prettige rit. Het ging gepaard met heel veel tranen en heel veel voelen. Maar elke traan was de moeite waard. De duisternis ging langzamerhand optrekken en gaf ruimte aan de opkomst van mezelf. Het voelde alsof ik eindelijk gedaald was in mijn lichaam, in mijn bestaan. Er ontstond contact tussen alle onderdelen. Dat is een fantastisch versterkend besef!

bogar

The stars are the limit

Zonder te weten zit in ons de wil om te groeien. Groeien in persoon, niet in vermogens. Groeien in onze wijsheid, waarmee we ons leven en zijn uitdagingen hanteren. Hoe we met onszelf en met anderen omgaan. Deze groei behalen we door doormaken van moeilijke, uitdagende periodes. De uitdrukking ‘gelukkig zijn’ heeft zijn goede reputatie verloren. Gelukkig zijn betekent volgens mij het omarmen van de uitdagingen en ervoor gaan om ons na elke overwinning verder te ontwikkelen. Met kinderlijke nieuwsgierigheid kijkend naar de situatie ontdekken wat ons te wachten staat.

If you always do what you’ve always done, you’ll always get what you’ve always got

Het is zo simpel: doe voortdurend het zelfde en je krijgt voortdurend het zelfde. Hoe frustrerend is deze uitspraak: “heb ik jou niet al 1000 keer gevraagd om …”. Je hebt dus al 1000 keer jouw wens op de zelfde manier gebracht en het heeft geen resultaat: het gewenste gedrag blijft weg. Kan het zijn dat je al lang een andere manier zou mogen bedenken om je behoefte duidelijk te maken? Omdat 999 keer achter elkaar het zelfde te zeggen blijkbaar toch niet toereikend is.

Wees creatief

Het is echt gemakkelijk om creatief te zijn. Maar waarom zal je creatief zijn in het leggen van contacten? Heb je al geprobeerd naar een situatie te kijken vanuit het standpunt van een ander? Vanuit de overtuiging dat er geen kwade bedoeling achter de woorden en daden van iemand zit? Vanuit de nieuwsgierigheid wat de persoon eigenlijk echt wil zeggen? Ik kan je vertellen dat het heel fijn is om dat te doen. Waarom? Als je ruimte geeft aan aandachtig luisteren, vanuit een belangeloze en ordeloze positie dan kan je merken dat de tijd vertraagt, de wereld draait op dat moment veel langzamer. En als de snelheid is gedaald dan begin je heel goed te luisteren met je hele bestaan. Dan heb je puur aandacht voor de ander. Zodoende kan je er achter komen wat er in de situatie echt speelt, wat de ander echt nodig heeft, waar hij tegen loopt en wat jij aan de persoon kan bieden.
Ik nodig je uit om dit te proberen. Het zal jouw relaties aangenaam veranderen.

Zonnevlecht

Voor de duidelijkheid: het is heel menselijk om vermoeid te raken, de mens is tenslotte geen machine. Soms moeten we inzien dat onze rationele wil en het ego ons te ver had gepushed. Eindeloos doorgaan, puur op wilskracht doorzetten omdat het zo hoort, is ten duur slopend.

Ik ken het, ik was een meester in het doorzetten, in het perfect doen en niet stoppen voor het af was. Na 4 jaar anders ervaren heb ik deze kwaliteit nog steeds lichtjes in de achtergrond. In heel diep gewortelde, herkenbare situaties komt het weer tevoorschijn: dan ben ik bijna als een bezetene bezig met mijn taak.

In mijn geval zit het “moeten goed studeren” heel diep geworteld. Zelfs in deze dagen als ik aan een studieopdracht werk of studeer voor een examen komt mijn oude gedrag tevoorschijn. Op dat moment merk ik dat mijn automatische piloot de regie overneemt en ermee wegrent, en ik hobbel en zweef daar zonder contact met mijn echte ik gewoon rond, en overwerk ik mezelf.

De outputkwaliteit is hoog, maar mijn energieniveau is laag. En ik kan niet van de vruchten van mijn werk genieten.

Vriendschap sluiten

Wat mij helpt is om afstand te nemen van de taak. De taak mijn vriend te maken. Het is geen wedstrijd. Ik moet niemand overstijgen (vooral mezelf niet). Ik moet mezelf niet bewijzen en zeker hoef ik geen ander te pleasen.

Als ik de afstand bewaar gaat de tijd langzamer, de vertraging merk ik duidelijk op. Hiermee komt mijn tollende hoofd ook tot rust en er ontstaat ruimte. In deze ruimte is het mogelijk om alles rustig te bekijken, opnemen en te focussen.

Wanneer afstand nemen lukt dan merk ik dat ik de pracht van de materie, waarmee ik bezig ben, ontdek. Als dit gebeurt dan merkt mijn omgeving dat ook. Dan ben ik vol energie, vol enthousiasme, de verhalenverteller in me kan niet stoppen: iedereen moet over mijn ontdekking horen. Iedereen mag met mijn geluk meeliften. Vreugde smaakt nog zoeter als het gedeeld is met anderen.

Ik heb een keuze

Mijn levensvreugdegevoel komt uit een specifieke bron. Het komt uit mijn kern, mijn wezenlijke. Als ik nu erover nadenk wordt het helder: hoe verder ik van mijn innerlijke raak hoe minder happy ik me voel.

Ik weet het nu: veel in mijn hoofd zitten, als maar denken en met angsten bezig zijn kan mij helemaal ontkoppelen van mijn essentie. En dat is aan mij te merken. Dan verander ik. Ik word strak, zakelijk, star, nors, saai, kortom helemaal niet te genieten.

Eerlijk gezegd ben ik liever sparkelend dan onuitstaanbaar.

Maar eerst moest ik deze ontdekking doen, dit verschil voor mezelf duidelijk krijgen. Zo ontdekte ik ook dat de automatisme te bedwingen valt: ik kan iets doen om te zorgen dat ik me beter voel.

Zonnevlecht doodle

Solar plexus

Ik heb ook verschillende middelen om uit patronen te breken. Naast meditatie en ademoefening kan een fantastisch punt op onze voeten, de solar plexus, de zonnevlecht ingezet worden. De zonnevlecht helpt ons om sterk te staan in onze schoenen, laat onze eigenwaarde inzien en voelen, het komt overeen met onze identiteit.

Vanuit je krachtcentrum naar de wereld kijkend merk je op wat belangrijk is en bereik je jouw doelen met behulp van je creativiteit. Creativiteit laat geen krampachtigheid toe – het is in constante beweging, het wervelt en hernieuwt zich voortdurend.
Een massage gericht op de zonnevlecht op de voeten is bewustzijn-versterkend en geruststellend.

Dus wat doe ik in nood? Dan ga ik naar mijn collega voor een zonnevlecht massage. Daarna zie ik de wereld heel anders. Zo een massage geef ik ook heel vaak en iedere keer komt de bevestiging: “ik voelde het in mijn buik, het was heel fijn”.

Ik ben benieuwd: wat helpt jou om uit de gedachtemolen te stappen en weer in de hier en nu te landen? Zet je het in de comments? Het kan mij en anderen inspireren.

Mikulas - zwarte pit

Zwarte Pi(e)t

Het is nog steeds een heftig discussiethema rondom de mooiste traditie voor de Nederlandse kinderen: Zwarte Piet. Ikzelf neem een beetje afstand van het thema; in Hongarije loopt Sinterklaas (Mikulás) rond op de 6de december, met zijn hulpje de Krampusz. Die is helemaal zwart en heeft veel meer te maken met de duivel dan met onze Zwarte Piet. We hebben in Hongarije nog geen bezwaar tegen de Krampusz, ook niet tegen het brengen van de roe.

Mikulas - zwarte pit
In principe heb ik destijds als kind al vrede gesloten met de zwarte kleur en de duidelijk gemeen bedoelde, bang makende acties van de Krampusz. De kleur zwart heb ik lang alleen maar geassocieerd met rouw of een zeer officiële gelegenheid. We droegen bijvoorbeeld zwart met wit voor ceremoniële plechtigheden, zoals de opening van het schooljaar of het vieren van de vrijheid op 4 april. Nee, dat is geen foutje, we vierden het op 4 april, niet op 5 mei. Het was op 4 april 1945 dat Budapest bevrijd werd van de Duitse bezetting. Deze datum symboliseerde nog lang de vrijheid van Hongarije. Eigenaardig genoeg werd diezelfde datum meer dan 40 jaar later erkend als het begin van de bezetting door de Sovjet-Unie. Sindsdien vieren we geen 4 april meer.

Klinkt als

De Hongaarse taal lijkt op geen enkele Europese taal – hij heeft een eigenaardige structuur, grammatica en zelfs een eigen alfabet. Daardoor klinkt voor mij piet in eerste instantie precies hetzelfde als pit. Omdat mijn gehoor mij niet helpt bij dit onderscheid, moet ik er erg op letten dat ik de juiste letters gebruik. En er de juiste betekenis uithaal! Zo kon het dat Zwarte Piet bij mij meteen de associatie met zwart zaad opriep.

Zwarte pit

De haren van mijn moeder zijn al sinds haar 40ste bijna helemaal wit. Mijn oma kende ik 38 jaar lang en ze was net als de echte, sprookjesachtige oma’s: mijn hele leven al kende ik haar met witte haren. En ze kleurde het niet, mijn moeder wel. Mijn vader begon pas rond zijn 60ste een beetje te verkleuren, dus ik was altijd benieuwd hoe ik eruit zou zien op mijn 40ste. Het gaat nog steeds prima. Op mijn 45ste kan je enkele zilveren haartjes bij mij ontdekken, maar er is nog steeds geen reden voor paniek.

zwarte pit - pitjes

Volgens de Traditionele Chinese Geneeskunde (TCM), zijn onze nieren verantwoordelijk voor onder andere de kleur van onze haren. Vroeg grijs worden betekent verzwakte nieren, verzwakt water element. Water is een van de 5 elementen waarmee de TCM de dynamiek van het leven beschrijft en begrijpt. Elk element heeft bijhorende organen, kleuren, smaken en seizoenen. Bij het water element horen de nieren en de blaas, de zoute smaak, de winter en de kleur zwart. Het is ook zo dat elementen gevoed kunnen worden met de passende kleur voeding. Als je langer je mooie, oorspronkelijke haarkleur wil behouden, mag je zo goed als elke dag een portie van een zwart voedingsmiddel eten.

Het best passend is het zwarte sesamzaad. Ja, diegene die je vaak op de verschillende sushi’s ziet.

Van een Hongaarse 5 elementen voedingsdeskundige leerde ik een leuke manier om te genieten van zwart sesamzaad. Het is tevens een prima vervanger van cappuccino. Het recept in het Engels vind je hier. (Een toevoeging: je wilt misschien eerst de zaden roosteren in een pan.) Deze drank is gezond en helpt je om afstand te nemen van coffeïne en zuivel. Meteen twee vliegen in een klap. Schrik niet van de kleur, focus je op de smaak en de beleving die deze warme drank je geeft.

Ik ben benieuwd naar jouw mening; hoe bevalt een drankje op basis van zwarte pit?

 

je ware zelf-masker

Je ware zelf

je ware zelf-masker

“Kennelijk is het ideale zelf voor de meeste mensen ook een goed aan anderen aangepaste persoon – we willen vaak best doen wat anderen van ons willen.” Dit is de slotconclusie van Ellen de Bruin, die voor NRC een recensie schreef op 23 november 2018 over enkele nieuwe onderzoeken op het gebied van de psychologie.

De Bruin brengt stukken van verschillende onderzoeken naar voren, om onder andere te concluderen dat je ware zelf niet te meten en objectiveren valt en zijn bestaan dus niet te bewijzen valt. Als je niet bent hoe je moet zijn, of hoe je wilt zijn dan ben je jezelf niet. En als je de openingsquote leest, dan is het verhaaltje mooi rond: doe dat wat van je verwacht wordt (dat wil je toch doen) en dan ben je tevreden met je leven.

Terwijl ik het artikel las was ik mezelf continu aan het kalmeren: “Wacht tot het einde, het kan nog alle kanten op met dit stuk tekst.” Eenmaal bij het laatste woord liet ik mezelf gaan.

Waarom heeft de mens zo een mega grote neiging tot het wetenschappelijk willen bewijzen van het bestaan van alles? Valt iets niet te bewijzen dan wordt het bestaan ervan ook gauw ontkent. Wat mij hier vooral stoort, is de arrogantie van de mens die zich boven alles plaatst en bepaalt wat waar is en wat niet waar is. Gebaseerd op een gebrekkig instrument (wetenschappelijk onderzoek noemt men het) gaat de mens dingen ontkennen – het erkennen gebeurt minder vaak, merk ik.

Verzeping

Ik durf een beetje voorzichtig en toch overtuigd kritisch te zijn over een groep van onderzoekers: ik ben opgeleid tot wetenschapper en ruim 10 jaar heb ik gewerkt als onderzoeker in het veld van toegepaste wetenschap. Daar waar de reactie en interactie tussen materialen volgens de regels van de scheikunde vastgelegd kunnen worden, is er sprake van zekerheid. Het mengen van loog en vet onder de juiste condities leidt tot de formatie van zeep. Als de randvoorwaarden voor deze chemische reactie niet nageleefd worden, dan kunnen de stoffen niet met elkaar in reactie komen. Dan is er geen zeep.

je ware zelf - zeep

Van je fouten leren

Ook vind ik het bijzonder hoe weinig de mens geleerd heeft van zijn eigen voorouders en zijn geschiedenis. Het was voor de hele wereld niet te geloven dat onze aarde rond zou zijn en om de zon zou draaien. En toch is het zo. De ontwikkeling van de mens, waarmee ik ook het open gaan van zijn blikveld bedoel, heeft vele honderden jaren nodig gehad. Door anders naar het probleem durven te kijken, kwamen we tot nieuwe inzichten en ontdekkingen. Als Kepler niet had gedurfd het idee van een ellips te nemen in plaats van een cirkelvormige baan voor de planeten draaiend om de zon, dan waren we nog niet zo ver geweest in het verkennen van ons universum als we nu zijn. En dit vermogen van de mens, een combinatie van creativiteit en lef, vind ik zo een waardevolle eigenschap! Het brengt ons vooruit, het maakt mogelijk dat we nieuwe paden bewandelen en nieuwe ervaringen en kennis opdoen.

Seeing is believing

En toch vindt de mens het nog steeds zo moeilijk om datgene wat niet te zien is, niet tastbaar is, gewoon aan te nemen. Om tenminste de mogelijkheid toe te laten dat het er kan zijn. In plaats daarvan gaat de onderzoeker de problematiek zo beschrijven dat het “onderzoekbaar” is. Daarmee is het bijna niet te voorkomen dat het onderwerp helemaal uitgekleed wordt en ontdaan van belangrijke contexten. Dit is allemaal nodig en gedaan voor de benadering vanuit de pure onderzoekende, calculerende logica.

Hoe fijn zou het zijn om te erkennen dat sommige stellingen door middel van hypothesestelling niet te pakken zijn. Laat staan dat we instrumenten nodig hebben, die het niet-materiele betekenisvol kunnen registreren. Dit samen brengt dat de uitspraken van “niet-te-bewijzen” veel te gemakkelijk omgezet worden tot ontkenning. Dat kan gebeuren door iets heel belangrijks wat betreft de gewone hypothesestelling even te negeren. Als een hypothese (voorwaardelijke aanname) niet bewezen wordt betekent dat niet de automatische ontkenning van de stelling! Het betekent puur en alleen dat met de voor het onderzoek gebruikte middelen en door het hanteren van de vastgelegde randvoorwaarden, er geen verklaring is gevonden voor een fenomeen. En dat is een wezenlijk verschil. Het werpt ook meteen licht op de enige beperkende factor in een soortgelijke benadering: de mens zelf.

In rust met mezelf

Ik nodig nog steeds iedereen uit om zijn of haar ware zelf te blijven hanteren. Je ware zelf kunnen zijn betekent ook dat je in eerste instantie zacht bent voor jezelf en daardoor ook voor jouw medemens. Deze zachtheid is niet bedoeld om gemeten te worden, maar om herkend te worden! Merk op, neem waar dat je jouw doen en laten met mildheid benadert en dat je de strijd tegen jezelf achter jou hebt gelaten.

Je hebt één beste vriend nodig en dat ben jij zelf. Daaruit bekeken zijn er geen andere zelven meer – alleen de ware.

Wil je vertellen in welke relatie jij met je ware zelf bent? Misschien ook hoe je het merkt dat het jouw ware zelf is? Zet je verhaal in de comments. We gaan er niet over oordelen of het waar is of niet…